Εξωμολόγηση ενός ομογενή

Από παιδί ένιωθα πως βρισκόμουν σε μια ξένη γη

πως ζούσα στην χώρα της μοναξιάς,

πως ζούσα στην χώρα της απόγνωσης,

γιατί πάντα αναζητούσα εσένα, πολυαγαπημένη μου Ελλάς.

Κρατώντας μέσα μου τις αρχές, τη Δημοκρατία

και τους αγώνες σου,

ατένιζα τον γύρο κόσμο με άλλο μάτι,

γιατί κάποτε ο ήλιος θα ξεμυνιτιζώταν στον ουρανό

και θα αντίκριζα τις ακτές σου για πρώτη φορά.

Με το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη, και την ελπίδα

ότι θα σε έβρισκα, πήρα το πρώτο καΐκι

και άραξα στο καταγάλανό σου πέλαγος.

Άξαφνα από την πλευρά της Δύσης και της Ανατολής

φουρτουνιαζμένα κύματά σου με χτυπούσαν αλύπητα,

βάναυσα, λέγοντάς μου πως δεν ανήκω εδώ,

και ο ουρανός καλύφτηκε με μαύρο πέπλο

κ’ έκανε την ψυχή μου να κλαίει,

σαν το παιδί που έχασε την μάνα του.

«Μητέρα γη, μάνα γη ήρθα,

γιατί δεν με δέχεσαι με αγάπη

όπως και εγώ σε λαχτάρησα;»

Μα είχα καρδιά μεγάλη και ψυχή ραγισμένη.

Τύφλωση αλλά και πάλι φως,

όταν με τράβηξες να μείνω, όπως το φως του ήλιου

προσελκύει τα φυτά και έμεινα

γιατί σε έβλεπα μητέρα γη, να κλαις.

Να κλαις με σπαραγμούς, γιατί ορούσες το παιδί σου,

το παιδί που είχε διωχτεί, να πληγώνεται,

να πονά από τα ίδια του τ’ αδέλφια.

Καλπίδου Ξένια